بسم الله الرحمن الرحيم
در قرآن يك نكته بسيار اساسى هست - بد نيست من اين را به شما جوانان عزيز بگويم - و آن توجّه دادن به تقواست.
وقتى كه افراد مىخواهند پيش خودشان تصويرى از تقوا درست كنند، به ذهنشان نماز و روزه و عبادت و ذكر و دعا مىآيد.
ممكن است همه اينها در تقوا باشد، اما هيچكدام از آنها معناى تقوا نيست.
تقوا، يعنى مراقب خود بودن. تقوا، يعنى يك انسان بداند كه چه كار مىكند و هر حركت خودش را با اراده و فكر و تصميم انتخاب كند؛
مثل انسانى كه سوار بر يك اسب رهوار نشسته، دهانه اسب در دستش است و مىداند كجا مىخواهد برود. تقوا، اين است.
آدمى كه تقوا ندارد، حركات و تصميمها و آيندهاش در اختيار خودش نيست.
